انداخته و فرمود :
( وَ ما أَدْراكَ مَا الْقارِعَةُ )
ميفرمايد اى محمد تو نميدانى حقيقت امر آن و كنه وصف آن بطور تفصيل و مشروح چيست ، و البتّه آن را بطور اجمال و مختصر ميدانى ، سپس خداوند سبحان آن را بيان كرد كه چه وقت مىشود ، پس فرمود :
( يَوْمَ يَكُونُ النَّاسُ كَالْفَراشِ الْمَبْثُوثِ )
روزى كه مردم مانند ملخ پراكنده هستند ، تشبيه فرموده ، مردم را در روز انگيزش و قيامت به آن ملخهايى كه در آتش هجوم برده و ريخته ميشوند ، قتاده گويد آن پرندهاى است كه در آتش و چراغ ميفتند ( پروانه ) ابو عبيده گويد ، آن پرندهئيست كه نه مگس است و نه پشه زيرا آنها هر گاه برانگيخته ميشوند بهم مىريزند ، پس فراش ملخ يا پروانه وقتى كه پريد و جست بيك طرف متوجّه نميشود ، پس اين آيه دلالت مىكند بر اينكه ايشان در روز قيامت ترسيده و در مقاصد و هدفها بر حجّتهاى مختلفى متوجه ميشوند ، و اين مانند قول خدا
كَأَنَّهُمْ جَرادٌ مُنْتَشِرٌ
است .
( وَ تَكُونُ الْجِبالُ كَالْعِهْنِ الْمَنْفُوشِ )
و مىباشد كوهها مانند پشم رنگين حلاجى شده و معنايش اينست كه كوهها از جاى خود حركت كرده و سبك سير ميگردند ، سپس خداوند سبحان احوال مردم را ياد نموده و فرمود :
( فَأَمَّا مَنْ ثَقُلَتْ مَوازِينُهُ )
پس امّا آنكه حسناتش وزينتر و خوبيهايش بيشتر باشد .
( فَهُوَ فِي عِيشَةٍ راضِيَةٍ )
پس او در زندگى خوشى است يعنى معيشتى