قتاده گويد : يعنى بر ماست بيان طاعت ( نماز و روزه و حج و زكات و غيره ) و بيان معصيت ( زنا و شراب مسكر و . . . ) .
( وَ إِنَّ لَنا لَلْآخِرَةَ وَ الْأُولى )
و بدرستى كه بر ماست ملك آخرت و ملك دنيا و زياد نميشود در ملك و سلطنت ما هدايت يافتن كسى كه هدايت يافته و كم نميكند از پادشاهى و ملك ما معصيت و گناه كسى كه عصيان نموده است و اگر ما ميخواستيم هر آينه منع ميكرديم ايشان را از گناه جبرا و قهرا و ليكن ايجاب و اقتضا كرد كه ايشان را از جهت امر و نهى منع نمائيم ، سپس خداوند سبحان بيم داد كسى را كه عدول و اعراض از هدايت كند به اينكه فرمود :
( فَأَنْذَرْتُكُمْ ناراً تَلَظَّى )
يعنى ما ترسانيديم و بيم داديم شما را از آتشى كه شعله و زبانه دارد .
( لا يَصْلاها )
يعنى داخل اين آتش نميشود و مقيم در آن نميگردد .
( إِلَّا الْأَشْقَى )
مگر بدبختتر و آن كافر بخداست .
( الَّذِي كَذَّبَ )
آنكه تكذيب كرد آيات خدا و رسولان او را .
( وَ تَوَلَّى )
يعنى : اعراض از ايمان نمود .
( وَ سَيُجَنَّبُهَا )
يعنى : به زودى دورى مىكند آتش را و از آن به كنارى قرار ميگيرد .
( الْأَتْقَى )
پرهيزگارتر .
( الَّذِي يُؤْتِي مالَهُ )
آنكه مالش را در راه خدا انفاق مىكند .
( يَتَزَكَّى )
ميكوشد كه در نزد خدا پاك باشد و به اين انفاقش رياء و خود نمايى و شهرت را نميخواهد .