سبحان خطاب نمود پيامبرش را و فرمود :
( يَسْئَلُونَكَ عَنِ السَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْساها )
يعنى چه وقت قيامت بنا بر آنچه را كه آن را ستوده قيام مىكند .
( فِيمَ أَنْتَ مِنْ ذِكْراها )
يعنى نيستى در چيزى از علم آن و ياد آن و خلاصه يعنى نميدانى آن را حسن گويد : يعنى نزد تو علمى بوقت آن نيست و فقط ميدانى كه آن بدون ترديد خواهد آمد و بعضى گفته كه يعنى اين نيست از آنچه مربوط و متّصل به چيزى باشد كه براى آن مبعوث شدهاى و جز اين نيست كه تو مبعوث شدهاى براى دعوت مردم . و بعضى گفته كه آن حكاية از قول ايشانست كه تو بسيار ياد قيامت ميكنى . پس آن چه وقت خواهد بود .
( إِلى رَبِّكَ مُنْتَهاها )
يعنى بگو بايشان اجراء قيامت با خداست . و منتهى محلّ رسيدن چيز است . پس مثل اينكه گفته است :
( الى امر ربّك منتهى امرها ) بسوى امر پروردگار است نهايت امر قيامت كه آن را بر پا كند . براى اينكه نهايت امر آن بذكر آن و وصف آن و اقرار به آن با پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و نهايت امر آن بقيام آن با خداست توانايى بر آن ندارد مگر خداى سبحان . و حسن گفته است . يعنى با پروردگار است نهايت علم آن نميداند هيچكس وقت آن را مگر خداوند سبحان .
( إِنَّما أَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَخْشاها )
يعنى البتّه تو ترساننده هستى كسى را كه از قيام آن بترسد . يعنى انذار و ترسانيدن تو مسلّما نفع ميدهد كسى را كه از آن ميترسد و امّا كسى كه ترس ندارد از آن مثل آنست كه تو نه ترسانيدهاى .
( كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَها )
يعنى مثل اينكه ايشان قيامت را بالعيان ميبيند
( لَمْ يَلْبَثُوا )
مكث نكردند در دنيا
( إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحاها )
مگر اندازه آخر روز يا