ميخورند .
ابن عبّاس گويد : سپس خداوند سبحان بيان نمود به اين تمام منافعى كه متعلّق به زمين است از آبهايى كه زندگى هر چيزى از حيوانات و درختها و ميوهجات و دانهها و چشمهها و به آن حاصل مىشود تمام رزقها و روييدنيهايى كه براى مواشى و حيوانات صلاحيت دارد و آن را چرا مىكند به اينكه آن را در جايش مىخورد .
( وَ الْجِبالَ أَرْساها )
يعنى كوهها را در ميانههاى زمين ثابت و استوار نمود .
( مَتاعاً لَكُمْ وَ لِأَنْعامِكُمْ )
يعنى خداوند سبحان : آفريد زمين را و از آن آبها و چراگاهها را بيرون آورد و كوهها را استوار و ثابت نمود به آنچه كه در دل آنست از معدنها براى منفعت و سود شما و منفعت حيوانات شما كه به آن سود بريد و بهرهمند شويد . و چون خداوند سبحان به اين چيزها دلالت بر صحّت و درستى بعث و روز قيامت نمود . توصيف كرد روز قيامت و انگيزش را ، پس گفت :
( فَإِذا جاءَتِ الطَّامَّةُ الْكُبْرى )
و آن قيامت است براى اينكه آن بر هر بليّه هولناك غالب است و از اين رو گفته مىشود هيچ بليّهاى نيست مگر اينكه بليّهء بالاى آنست و قيامت بالاى هر بليّه و طامّه است . پس آن بليّه بزرگ است .
حسن گويد : آن نفخه دوّم است . و بعضى گفتهاند : آن تاريكى شديد بزرگى است كه چيز را بشدّت مىپراند . و بعضى گفتهاند : كه اين هنگاميست كه اهل بهشت را بسوى بهشت ميرانند و اهل آتش را بسوى دوزخ و آتش ميكشانند
( يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْإِنْسانُ ما سَعى )
يعنى بليّه بزرگ ميآيد در روزى كه