چون اين فعل را مخفى داشت و ظاهر نكرد . تفسير نمود بقول خودش
( أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً أَلِيماً )
مهيّا ساخت بر ايشان شكنجهاى دردناك . و اين بيشتر از آنست كه شاهدى برايش آورده شود .
زجاج گويد : نحويها ميگويند اعطيت زيدا و عمرا اعددت له برّا . پس اختيار ميكنند نصب عمر را بر اين معنا كه و بررت عمرا اعددت له برا .
شاعر گويد :
اصبحت لا احمل السّلاح و لا * املك رأس البعيران نفرا
و الذّئب اخشاه ان مررت به * وحدى و اخشى الرّياح و المطرا
صبح نمودم در حالى كه نميتوانم اسلحه با خود بردارم و اگر شترم بگريزد قدرت گرفتن آن را ندارم و اگر تنهايى به گرگ بر خورد كنم ميترسم از باد و باران به واسطه ناتوانى و پيرى .
لغت :
الاسر : اصل و ريشهء آن بستر است و از آنست قطب مأسور اى مشدود يعنى پالان شتر كه بسته بشتر است و از آنست اسير براى اينكه او را محكم مىبستند بقيد و كند و گفته ايشان ( خذ باسره ) يعنى بگير كمر او را پيش از آنكه فرار كند پس زياد شد استعمال آن تا به معناى تمامش را بگير شد .
اخطل شاعر گويد :
من كلّ مجتنب شديد اسره * سلس القياد تخاله مختالا
از هر اسب يا چيزى كه در كنار است محكم بسته شده كشيدن آن سهل است كه خيال ميكنى آن را كه متكبّر و خود خواه است ، شاهد اين بيت كلمهء شديد اسره است .