بداند آنچه به او رسيده بعلم خداست ، پس صبر نموده و جزع نكند تا اينكه به ثواب و اجر آن برسد .
ابن عباس گويد : يعنى كسى كه ايمان بتوحيد و يكتايى خدا آورده و در موقع رسيدن مصيبت صبر كند قلب او را هدايت و رهنمونى نموده براى استرجاع كه بگويد :
إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ
، البتّه ما بنده و آفريده و ملك خدا و مسلما ما بسوى او بازگشت خواهيم نمود .
مجاهد گويد : يعنى قلب او را ارشاد نموده كه اگر مبتلايش نمود صبر كند ، و اگر چيزى به او عطا شد شكر كند و اگر ستمى به او رسيد صرف نظر نموده و ببخشد .
و بعضى از ايشان در معناى آن گفتهاند : كسى كه در موقع نعمت ايمان به خدا آورد ميداند كه آن فضل خداست قلبش هدايت شود ، بشكر و سپاس خدا و كسى كه در موقع بلا و گرفتارى مؤمن به خدا باشد ميداند كه آن عدل است از خدا ، قلبش براى شكيبايى هدايت شود ، و كسى كه در موقع آمدن قضا و حكم پروردگار مؤمن باشد قلبش بتسليم و رضا هدايت شود .
وَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ
و خدا بهر چيز داناست ، پس هر كس را به آنچه عمل كرده پاداش ميدهد .
وَ أَطِيعُوا اللَّهَ
پيروى كنيد خدا را در تمام آنچه شما را به آن فرمان داده .
وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ
در تمام آنچه براى شما آورد و شما را بسوى آن خواند و در تمام آنچه بشما امر نمود و يا شما را از آن منع كرد .