يعنى از نمازهاى واجب پنجگانه .
ابى مسلم گويد : ذكر خدا تمام طاعات و فرامين اوست .
و بعضى گفتهاند : ذكر خدا شكر اوست بر تمام نعمتها و صبر بر بلا و رضاى بقضاء او و آن اشاره باينست كه شايسته و سزاوار نيست كه مؤمن از ياد خدا در تنگدستى و سختى يا در نعمت غافل بماند براى اينكه احسان خدا در هيچ حالى منقطع نميشود .
وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ
يعنى : كسى كه مال و اولاد او را از ياد خدا مغفول و غافل نمايد .
فَأُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ
پس ايشانند آن كسانى كه از ثواب خدا و رحمت او محروم و زيانكارند .
وَ أَنْفِقُوا مِنْ ما رَزَقْناكُمْ
و انفاق كنيد از آنچه بشما روزى نموديم در راه خير ، پس در آن داخل مىشود زكات و ساير حقوق واجبه .
مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ
از پيش از آنكه بيايد يكى از شما را مرگ ، يعنى اسباب و مقدمات مرگ .
فَيَقُولَ رَبِّ لَوْ لا أَخَّرْتَنِي إِلى أَجَلٍ قَرِيبٍ
پس بگويد اى پروردگار من اگر مرا تاخير ميانداختى باجل نزديكى ، يعنى آيا مىشود كه تأخير بياندازى ، و اين هنگاميست كه علامت و نشانههاى مرگ را معاينه كند پس برگشت به دنيا را سؤال مىكند تا تدارك و جبران آنچه فوت كرده نمايد مفسّرين گفتهاند : در زجر و توبيخ از تفريط در حقوق خداى تعالى آيه اى بزرگتر از اين آيه نيست . و قول خدا :
إِلى أَجَلٍ قَرِيبٍ
، يعنى مانند آنچه در دنيا به من مهلت و مدت داده شده ميشد