بسوى صلاح و رستگارى . و اين اعتراف و اقرار ببندگى است و اضافهء حول و قوّه بخداى تعالى ( لا حول و لا قوّة الّا باللّه العليّ العظيم ) آن گاه فرمود
( قُلْ )
بگو بايشان اى محمّد
إِنِّي لَنْ يُجِيرَنِي مِنَ اللَّهِ أَحَدٌ
يعنى هيچكس مرا هرگز از خدا پناه نميدهد . مقصود منع نميكند مرا هيچكس از آنچه خدا بر من تقدير نموده
وَ لَنْ أَجِدَ
و نمىيابم هرگز نيز
مِنْ دُونِهِ
از غير خدا
مُلْتَحَداً
يعنى پناه دهندهاى كه از او خواستار سلامتى شوم
إِلَّا بَلاغاً مِنَ اللَّهِ
.
حسن و جبائى گويند : يعنى مگر تبليغ آيات خدا
وَ رِسالاتِهِ
پس او است ملجاء و منجى و پناهگاه من و براى من است در آن نجات و امنيّت .
قتاده گويد : يعنى من براى شما مالك زيان و صلاح نيستم و بر من نيست مگر رسانيدن از خدا . پس مثل اينكه گفته است مالك چيزى جز تبليغ - وحى خدا بتوفيق و كمك خدا نيستم .
ابو مسلم گويد : قول خدا .
إِلَّا بَلاغاً
احتمال دو معنى دارد ( 1 ) مگر آنچه از خدا به من رسيده يعنى . مرا پناه نميدهد چيزى مگر آنچه از خدا به من آمده . پس فرقى نيست بين اينكه بگويد بلغنى كتابه و اينكه بگويد : اتانى كتابه . كتاب او به من رسد يا كتاب او برايم آمد ( 2 ) مگر تبليغ آنچه به من نازل شده و امّا قبول و ايمان با من نيست . آن وظيفهء شماست .
و بعضى گفتهاند : كه رسالاته عطف بر بلاغ شده . پس واجب است كه غير آن باشد . پس بهتر اينست از بلاغ اراده شود رسانيدن توحيد و عدل خدا و آنچه بر او جايز و آنچه بر او روا نيست . و از رسالت قصد شود آنچه براى خاطر آن از بيان شرايع ارسال شده است .
و چون خداوند سبحان بيان فرمود : كه پناهگاهى از عذاب خدا