هر شايبه شرك و رياء است و راهنمايى كند آنها را كه خدا عالم به مصالح ايشان و مدبّر آنهاست بر آنچه حكمتش اقتضاء كند پس بر مردم واجبست كه اين نعمتهاى بزرگ را بكفر و انكار مقابله نكنند . سپس برگشت خداوند سبحان بقصّه نوح عليه السّلام بقولش .
قالَ نُوحٌ
بر طريق دعا نوح عليه السّلام گفت
رَبِّ إِنَّهُمْ عَصَوْنِي
پروردگارا ايشان ( قوم من ) در آنچه من آنها را امر و نهى نمودم عصيان من نمودند .
وَ اتَّبَعُوا مَنْ لَمْ يَزِدْهُ مالُهُ وَ وَلَدُهُ إِلَّا خَساراً
پيروى كردند كسى را كه مال و فرزندانش جز خسارت و زيان چيزى نيفزود . يعنى پيروى از ثروتمندان و توانگران قومشان نمودند براى مغرور شدن بمال و فرزندان آنها كه خدا داده بود . پس آنها گفتند اگر نوح فرستاده و پيامبر خدا بود هر آينه براى او ثروت و توانگرى و دهات و فرزندان بود . و ولده بضمّه واو و فتحهء آن و ولد جماعت از اولاد است و ولد واحد مفرد آنست ، و بعضى گفتهاند ولد بضمّ و ولد به فتح در معنى يكسان است . و خسار . هلاكت است برفتن سرمايه .
و بعضى گفتهاند : يعنى پيروى كردند تهيدستان و مردمان پشت بزرگان و رئيسهاى خود را كه نيفزود مال و اولادشان مگر هلاكت در دنيا و عقوبت در آخرت را .
وَ مَكَرُوا
و مكر كردن در دين خدا
مَكْراً كُبَّاراً
حسن گويد مگر بزرگى را . ابن عبّاس گويد يعنى گفتند سخن بزرگ .
ضحّاك گويد : جرئت كردند بر خدا و تكذيب نمودند پيامبران او را .