بواسطهء خريدارى ملك آنهاست .
فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ
پس آنها ملامت زده نيستند بر حفظ نكردن عورتشان از ايشان .
فَمَنِ ابْتَغى وَراءَ ذلِكَ فَأُولئِكَ هُمُ العادُونَ
پس آنهايى كه جستجو ميكنند غير از آنچه خدا برايشان از عورتها مباح كرده پس ايشان آنهايى هستند كه تجاوز از حدود الهى نموده و از آنچه خدا برايشان مباح كرد بيرون رفتهاند . و معناى
وَراءَ ذلِكَ
آنست كه از حدّش بيرون رود از هر جهتى باشد .
وَ الَّذِينَ هُمْ لِأَماناتِهِمْ وَ عَهْدِهِمْ راعُونَ
و آنهايى كه بامانهايشان و و پيمانشان رعايت ميكنند يعنى حفظ ميكنند . و امانت آنست كه انسانى بر حفظ آن امين مىشود مانند وصيّتها وديعهها و حكومتها و مانند آن .
هامش
( در زناشويى است و آن باتّفاق مسلمين حلال است . پس در زمان حلّيت داخل در زوجه و عيال است اگر چه با زناشويى دائمى در احكام - مخصوصى مانند نفقه و ميراث و طلاق و حق هم خوابگى و لعان و ظهار و بعضى ديگر شركت نداشته باشد .
و علماء اسلامى بعد از حلال بودنش در حرمتش اختلاف كردهاند . و مذهب ما شيعه بنا بر حلّيت آنست و آن قول ابن عبّاس و ابن مسعود است و اشكالى كه بعضى بر ما كردهاند اينست كه تمتّع و كاميابى از دختر بكر و دوشيزه منشأ نزاع شده و آن خلاف مصلحت مردم است . پاسخ داده شده كه نكاح و زناشويى با دختر بكر و دوشيزه بدست ولّى پدر و پدر پدر اوست گرچه براى او بهتر است كه دخترش را شوهر ندهد مگر برضاى او و رواياتى كه در احاديث ما وارد شده كه زن در امر خودش مستقل است ردّ قول كسيست كه ميگويد زن در زناشويى مطلقا محجور و ممنوع و از خود اختيار ندارد و ايشان بيشتر سنّيانند پس ايشان تجويز ميكنند براى زنها تمام معاملات را مگر نكاح را حتّى اگر