حالى كه او را از غم و اندوه پر بود .
49 - و اگر نه آن بودى كه او را رحمتى از پروردگارش دريافت بصحراى بىگياهى افكنده شدى در حالى كه ملامت شده بودى .
50 - پس پروردگارش يونس را برگزيد و از شايستگان گردانيدش .
51 - و البته آنان كه ( به خدا و رسول او ) نگرويدند آن هنگام كه قرآن شنيدند نزديك بود تو را با ديدگان خويش بلغزانند ( ترا بكشند و هلاك گردانند ) و گويند كه محمد ( ص ) ديوانه است .
52 - و حال آنكه اين قرآن جز پندى ( يا محمد جز شرفى ) براى جهانيان نيست .
قرائت :
اهل مدينه ليزلقونك بفتح ياد و ديگران ليزلقونك بضم ياء قرائت كردهاند .
دليل :
كسى كه بفتح ياء خوانده از باب زلق و زلفت انا مانند حزن و حزينه و شترت عينه و شترتها گرفته ، ابو على گويد : خليل ( نحوى ) در اين موضوع معتقد است به اينكه معنايش جعلت فيه شترا و جعلت فيه حزنا است چنانچه هر گاه تو گفتى كحلت و دهنته اراده كردهاى او را سرمه كشيده ، و روغن مالى كردم .
و كسى كه بضم ياء خوانده آن را از باب ازلقته قرار داده و فعل را با همزه نقل كرده و معنى اينست ليزلقونك بابصارهم نگاه ميكنند بسوى تو به نظر كينه