پيشينيانست .
16 - به زودى بر بينى او نشان خواهيم گذاشت .
قرائت :
گذشت ذكر اختلاف قاريان در اظهار نون و اخفائش از نون در سوره يس ، پس ديگر جهتى در تكرار آن نيست ، ابو جعفر و ابن عامر و يعقوب و سهل ( ان كان ) بيك همزه ممدوده بنا بر استفهام قرائت كرده ، و ابو بكر از عاصم و حمزه أن كان با دو همزه خوانده و ديگران از قاريان ان كان بفتح همزه بدون استفهام قرائت كردهاند .
دليل :
ابو على گويد :
أَنْ كانَ ذا مالٍ
: خالى نيست از اينكه عامل در آن تتلى از قول خدا ،
إِذا تُتْلى عَلَيْهِ آياتُنا
يا قال از قول خدا
قالَ أَساطِيرُ الْأَوَّلِينَ
يا چيز سوّمى باشد ، و ممكن نيست كه يكى از آنها در آن عمل كند ، آيا نمى بينى كه تتلى ، اذا به آن اضافه شده و مضاف اليه ، عمل در ما قبلش نمى كند ، نمىگويى القتال زيدا حين ياتى ، و جايز نيست كه نيز قال عامل آن باشد ، براى اينكه ، قال جواب اذا مىباشد و حكم جواب اينست كه بعد چيزى كه آن جواب اوست و مقدم بر او نميشود ، پس چنانچه فعل اوّل عامل او نشود همين طور فعل دوّم ، پس هر گاه هيچ يك از اين دو فعل عمل نكرد و در كلام غير آن دو فعل عامل ديگر نبود ، دانسته شود كه آن محمول بر چيز ديگر است ، از آنچه باقى كلام بر آن دلالت دارد .
و آنچه بر آن اين كلام دلالت مىكند از معنى آن فعل يجهد يا يكفر