نمود كه تحريم حاصل نميشود مگر بامر و نهى خدا و چيزى به حرام كردن كسى كه آن را بر خود حرام كرده حرام نميشود مگر وقتى كه قسم بر ترك آن خورده باشد .
وَ اللَّهُ غَفُورٌ
و خداوند آمرزنده است بندگانش را .
( رَحِيمٌ )
مهربانست بايشان وقتى كه برگردند به چيزى كه آن شايستهتر و لايقتر به تقوى است خداوند برميگردد بسوى ايشان به سرپرستى آنان .
قَدْ فَرَضَ اللَّهُ لَكُمْ تَحِلَّةَ أَيْمانِكُمْ
يعنى البتّه خداوند تعالى براى شما مقدّر نموده چيزى را كه بسبب آن وقتى آن را بجا آوريد سوگندهايتان بر شما حلال شده و براى شما خلاف قسمتان مشروع ميگردد به جهت اينكه قسم بسبب تخلّف منحل مىشود . پس اين ( تحلّه ) ناميده مىشود .
و بعضى گفتهاند : يعنى البتّه خداوند براى شما كفّاره سوگندتان را در سوره مائده بيان نموده ( از مقاتل ) گويد :
خداوند پيامبرش را امر كرده كه كفّاره قسمش را داده و رجوع به كنيزش كند . پس آن حضرت بندهاى آزاد كرد و بماريه رجوع فرمود .
و بعضى گفتهاند : يعنى خداوند واجب كرد بر شما كفّاره سوگندهاى شما را چنان كه فرمود :
وَ إِنْ أَسَأْتُمْ فَلَها
و اگر بدى كرديد پس براى اوست يعنى پس بر زيان اوست . پس كفّاره موسوم به ( تحلّه ) شده ، زيرا آن كفّاره واجب مىشود موقع انحلال قسم . و در اين دلالت است بر اينكه او سوگند خورده و اكتفاء بر قول خودش ( هى على حرام ) آن بر من حرام است نكرده . بعلّت اينكه اين قول قسم نيست .
( وَ اللَّهُ )
او
( مَوْلاكُمْ )
يعنى ولىّ شماست كه حفظ مىكند شما را و يارى مينمايد شما را و او شايستهتر بشما و سزاوارتر است به اينكه رضا و خشنودى