به حيض نرسيده ولى مثل آنها حيض ميشوند بنا بر آنچه بيانش گذشت .
وَ أُولاتُ الْأَحْمالِ أَجَلُهُنَّ أَنْ يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ
و صاحبان حمل عدّه و اجلشان همينست كه حمل خود را فرو گذارند .
ابن عبّاس گويد : اين آيه فقط دربارهء زنان حامل مطلّقه مىباشد و از ائمّه عليهم السّلام هم روايت شده است .
و امّا زنهايى كه شوهرشان فوت نموده اگر حامل و آبستن بودند ، پس عدّهء آنها دورترين مدّت حمل و عده وفاتست . پس اگر چهار ماه و ده روز ، گذشت و نزائيد ، زائيدن و گذاردن حمل را منتظر باشد .
ابن مسعود و ابى بن كعب و قتاده و بيشتر فقهاء گفتهاند كه آن آيه تعميم در زنان آبستن مطلّقه و شوهر مرده است . پس عدّهء آنها وضع حمل و زائيدن است .
پس اگر زن حامل به دو فرزند باشد و يكى را بزايد ، براى شوهر كردن حلال نيست تا تمام بچّههاى خود را بزايد براى قول خدا
أَنْ يَضَعْنَ حَمْلَهُنَّ
اينكه حمل خود را فرو گذارند .
و اصحاب ما روايت كردهاند كه اگر آن زن يكى را زائيد عصمت و نگهدارى او از شوهرش منقطع مىشود و براى او جايز نيست كه خود را براى ديگرى عقد كند تا فرزند ديگر را كه حامل بوده بزايد .
و امّا اگر شوهرش فوت كرده باشد و پيش از چهار ماه و ده روز بزايد واجب است بر او كه صبر كند تا چهار ماه و ده روز او تمام شود .
وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ
و كسى كه در تمام آنچه مأمور باطاعت شده پرهيزكارى كند
يَجْعَلْ لَهُ مِنْ أَمْرِهِ يُسْراً
قرار ميدهد براى او در كارش آسانى و سهولت