35 - اين نجات نعمتى از جانب ما بود هم چنان كه بر لوط و دختران وى انعام كرديم كه هر كه را كه سپاسگزارى كرد پاداش ميدهيم .
36 - و حقا كه لوط قوم خويش را از سختگيرى ما بيم داد و با بيم دهنده ستيزه كردند .
37 - و جدا از لوط مهمانان وى را طلبيدند در نتيجه ديدگانشان را كور گردانيديم كه تلخى عذاب و نتيجه بيم دادن مرا بچشيد .
38 - و بى شك بهنگام بامداد عذابى دائم بديشان فرود آمد .
39 - پس تلخى عذاب و نتيجه بيم دادن مرا بچشيد .
40 - و حقّا كه اين قرآن را براى پند دادن آسان كرديم پس آ آيا پند گيرندهاى هست . ؟
41 - و بى ترديد بيم دهندهگان بسوى فرعون و قوم وى آمدند .
42 - همه نشانهها و آيات ما را دروغ پنداشتند ، در نتيجه ايشان را مانند گرفتن عزّتمندى توانگر بگرفتيم .
اعراب آيات :
سحر هر گاه نكرده باشد اراده مىشود به آن سحرى از سحرها ميگويند :
« رأيت زيدا سحرا من الاسحار » زيد را سحرى از سحرها ديدم ، پس هر گاه سحر روزت را قصد كردهاى مىگويى « اتيته بسحر و آتيته سحر » سحر آمدم او را و قول خدا ( نعمة ) مفعول له است ( بكرة ) ظرف زمان است ، پس هر گاه معرفه باشد به اينكه قصد كنى صبح همان روز را مىگويى ، اتيته بكرة و غدوة ، پس بكرة اينجا نكره است .