و ابن زبير گويد : آن عامّ است در هر كس كه به اين صفت باشد و آنچه كه اجماع بر آن شده كه حرام نيست ، اينست : كه انسان نيكى كند كسى را كه مى خواهد از اهل حرب و پيكار خواه از نزديكان و خويشان باشد و يا بيگانه و غريبه و البتّه خلاف در دادن زكات و فطره و كفّارات به ايشانست پس اصحاب ما ( علماء اماميّه ) تجويز نكردهاند و در آن اختلاف بين فقهاء مىباشد ، و قول او :
( أَنْ تَبَرُّوهُمْ )
در محلّ جرّ است بدل از ( الذين ) و آن بدل اشتغال است و تقديرش اينست ( لا ينهاكم اللَّه عن ابن تبروا الذين لم يقاتلوكم ) خدا باز نميدارد شما را از اينكه نيكى كنيد با كسانى كه با شما پيكار نكردند .
( إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ )
بدرستى كه خدا دادگران را دوست دارد - يعنى عادلها و دادگران را .
و بعضى گويند : دوست ميدارد كسانى را كه قرار ميدهند براى خويشاوندان خودشان سهمى را از آنچه كه در منازلشان از خوراكيها دارند سپس فرمود :
( إِنَّما يَنْهاكُمُ اللَّهُ عَنِ الَّذِينَ قاتَلُوكُمْ فِي الدِّينِ )
بى گفتگو خدا از دوستى كردن با كسانى كه در كار دين با شما كار زار كردند از اهل مكّه و غير ايشان منع مىكند .
( وَ أَخْرَجُوكُمْ مِنْ دِيارِكُمْ )
و بيرون كردند شما را از منازل و املاكتان .
( وَ ظاهَرُوا عَلى إِخْراجِكُمْ )
يعنى كمك كردند بر بيرون كردن شما و تقويت كردند ايشان را و آنها عوام و پيروان بودند معاونت و يارى كردند رؤساى خود را بر باطل .
( أَنْ تَوَلَّوْهُمْ )
يعنى باز ميدارد شما را خدا از اينكه با ايشان دوستى و موالات داشته باشيد ، و آنها را دوست بداريد ، و مقصود اينست كه نامه نگارى