ابو على فارسى گويد : در اين ظاهرى نيست چنانچه ادعاء كردهاند براى اينكه عود گاهى به چيزى مىشود كه قبلا بر آن نبوده است و بتحقيق آخرت معاد ناميده شده در حالى كه كسى در آن نبوده كه برگردد به آن و اخفش گويد : تقدير آيه ( و الذين يظاهرون من نسائهم فتحرير رقبة لما قالوا ثم يعودون الى - نسائهم ) است ، و كسانى كه ظهار ميكنند زنانشان را پس آزاد كردن بردهاى كفّاره آنست براى آنچه كه گفتند سپس بر ميگردند بسراغ زنانشان يعنى پس بر ذمّه ايشانست آزاد كردن بندهاى براى آنچه تكلّم كردن به آن از ذكر تحريم و تقديم و تأخير بسيار است در قرآن .
و امّا آنچه كه امامان و پيشوايان هدايت از آل محمّد عليهم السلام فرمودهاند پس آن اينست كه مراد بعود اراده و قصد آميزش يا نقض قوليست كه گفته است ، زيرا كه آميزش برايش جايز نيست مگر بعد از كفّاره و باطل نميشود حكم قول اوّل او مگر بعد از پرداخت كفّاره .
( فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ )
يعنى پس برايشانست آزاد كردن بندهاى .
( مِنْ قَبْلِ أَنْ يَتَمَاسَّا )
يعنى قبل از آنكه با او مجامعت و آميزش كند .
و تحرير : اينست كه بنده مملوكى را بسبب رهانيدن از قيد بندگى و بردگى حرّ و آزاد قرار دهد به اينكه مالك به كسى كه در ملك اوست بگويد ( انت حرّ ) .
( ذلِكُمْ تُوعَظُونَ بِهِ )
زجاج گويد : يعنى بر اين سخت گيرى در كفّاره اندرز است براى شما كه ظهار را ترك كنيد .
( وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ )
و خدا به آنچه كه ميكنيد آگاه است ، يعنى داناى باعمال شماست ، پس آنچه اندرز داد شما را از كفّاره ترك نكنيد پيش از آميزش پس شما را بر آن عقوبت و عذاب كند .