نعمت بزرگ و فراوانى است .
( فَإِذَا انْشَقَّتِ السَّماءُ )
پس وقتى كه آسمان شكافت يعنى روز قيامت هر گاه آسمان پاره پاره شد و بعضى از آن از بعضى جدا شد .
( فَكانَتْ وَرْدَةً )
يعنى پس سرخ ميگردد مثل رنگ اسب سفيدى كه به سرخى و يا زردى متمايل باشد ، پس در زمستان سرخ و در بهار زرد و در سرماى سخت كبود مىشود . منزّه است خالق آن و گرداننده آن كه بهر طورى كه ميخواهد ميگرداند ( و ورده ) مفرد ورد است ، پس تشبيه فرمود آسمان را در روز قيامت در اختلاف رنگهايش به گل .
و بعضى گويند : اراده كرده به آن گل گياهان را كه آن سرخ است و - مختلف مىشود رنگهاى آن و لكن بيشتر در رنگهاى آن سرخى است ، پس آسمان در سرخى مثل گل مىشود سپس جارى ميگردد .
( كَالدِّهانِ )
و آن جمع دهن « روغن » است در موقع پايان كار ، و انتهاى مدّت .
حسن گويد : آن مثل روغنهايى ماند كه بعضى را بر بعض ديگر ميريزند برنگهاى مختلف .
فراء گويد : تشبيه فرمود رنگ برنگ شدن آسمان را به رنگ برنگ شدن اسبى از اسبها و تشبيه فرمود گل را در اختلاف رنگهايش بروغن زيت و رنگهاى مختلفش و اين قول مجاهد و ضحاك و قتاده است .
كلبى گويد : دهان جلد سرخ است و جمع آن ادهنة است .
عطاء بن رياح گويد : دهان لرد روغن زيتونست كه رنگ برنگ مىشود
( فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ )
توجّه نمود نعمت بودن شكافتن آسمان را تا