براى اينكه مدح آن وقتى حاصل مىشود كه خداوند سبحان ترحّم كند كسى را كه مستحق عذاب و عقوبت بوده و بيامرزد آن را كه مؤاخذه او بر حضرت او جايز و روا بوده است ، و مدحى نيست در مغفره و رحمت كسى كه بر او آمرزش و رحمت او واجب بوده است ( مانند سلمان و بو ذر . . . ) جبائى گويد : يعنى و عذاب مىكند منافقين را به عذاب سريعى در دنيا اگر خواهد يا آنكه توبه نمايند ، سپس خداوند سبحان برگشت بشمردن و ياد نمودن نعمتش و گفت :
وَ رَدَّ اللَّهُ الَّذِينَ كَفَرُوا
يعنى و رد نمود خدا آنانى كه كافر شدند چون احزاب ، ابو سفيان و لشگرش و غطفان و كسانى كه با آنها بودند از قبائل عرب
( بِغَيْظِهِمْ )
يعنى بغضبشان كه آنها را آورد بسوى مدينه و كينه و عقده آنها كه شفا نيافت به رسيدن به اهدافشان كه قتل پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله و نابودى اسلام و مسلمين بود ) .
و
لَمْ يَنالُوا خَيْراً
و به خيرى كه آرزوى آن را داشتند از ظفر و پيروزى بر پيامبر ( ص ) و مؤمنين و خدا آن را خير ناميد زيرا اين پيروزى و غلبه نزد ايشان خير بود .
و بعضى گفتهاند : مقصود از خير مال است چنانچه در سورهء عاديات فرمود
وَ إِنَّهُ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَدِيدٌ
البته و او مال را سخت دوست دارد .
وَ كَفَى اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ الْقِتالَ
و خداوند قتال را به مباشرت مؤمنين كفايت فرمود به سبب آنچه را كه نازل فرمود بر مشركين از باد سخت سردى كه آنها را از منازلشان دربدر و آواره كرد و نيز به آنچه كه از فرشتگان ارسال فرمود و به آنچه كه از ترس و رعب در دلهايشان انداخت .