17 - آيا پدران گذشته ما نيز زنده ميشوند .
18 - ( اى رسول ) بگو آرى و حال آنكه شما خوار باشيد .
19 - پس بدون شك آن يك صيحه و فرياد است پس آن گاه ايشان مينگرند 20 - و گويند واى بر ما اين روز جزا و پاداش است .
قرائت :
اهل كوفه جز عاصم ( بل عجبت ) بضمّه تاء خوانده و باقى از قاريان به فتحه آن خواندهاند ، و ابن عامر و اهل مدينه غير ورش ( او آباؤنا ) با واو ساكنه خوانده و باقى بفتح آن قرائت كرده و همين طور در سورهء واقعه .
دليل :
ابو على گويد : كسى كه ( بل عجبت ) بفتح خوانده معنايش ( بل عجبت من انكارهم البعث و هم يسخرون ) بلكه تعجّب كردى از انكار كردنشان روز قيامت را و حال آنكه آنها مسخره ميكنند ، يا تعجّب كردى از نزول وحى را بر خودت و حال آنكه مسخره ميكنند ، و ضمّه تاء " عجبت " در آنچه كه گمان كردهاند قرائت على عليه السلام و ابن عباس را و از شريح روايت شده انكار اين ، زيرا گويد كه خداوند تعالى تعجّب نميكند ، و بعضى احتجاج كردند بقول خدا
وَ إِنْ تَعْجَبْ فَعَجَبٌ قَوْلُهُمْ
و اين دلالت نميكند كه خدا تعجّب را اضافه به خود كرده است ، و لكن معنايش اينست " و ان تعجب فعجب " است ، و قول ايشان نزد شما و مقصود در ضمّه دادن اينكه انكار بعث و زنده شدن در روز قيامت با اثبات قدرت بر ايجاد و آفريدن عجيب است ، و روشن مىشود اين مطلب نزد كسى كه پيش شما استدلال مىكند از آنچه مىگوييد در آن اين قسم از كلام را هر گاه وارد شود بر شما مثل آن ، چنانچه البتّه قول خدا
أَسْمِعْ بِهِمْ