70 - تا بدان هر كه را كه ( دل ) زنده باشد بيم دهد و تا وعيد و عذاب بر كافران ثابت شود .
قرائت :
ابو بكر تنهايى ( مكاناتهم ) جمع قرائت كرده و باقى از قاريان مفرد خوانده اند و بتحقيق قبلا گذشت ، و عاصم و حمزه و سهل " ننكّسه " بضم نون اوّل و فتحه نون دوّم و كسره كاف و تشديد آن خواندهاند و باقى از قاريان بضمّه كاف و تخفيف آن خواندهاند و اهل مدينه و شام و يعقوب و سهل لتنذر با تاء خوانده و باقى با ياء خواندهاند .
دليل :
گفته مىشود : نكسته و نكّسته و انكسته مثل رددت جز اينكه تشديد براى كثرت و تخفيف احتمال قليل و كثير كمى و زيادى دارد و كسى كه ( لتنذر ) با تاء خوانده پس آن را خطاب به پيامبر ( ص ) دانسته و آنكه با ياء خوانده قرآن را اراده كرده و ممكن است كه اراده كند انذار خدا را .
لغت :
الطمس : نابود كردن چيز است تا آنجا كه اثرش برود ، پس طمس بر چشم مثل طمس بر كتاب است و مانند آنست طمس بر مال ، و آن تلف شدن و از بين رفتن آنست ، تا آنكه هيچ از آن نماند و اعمى مطموس است و طميس آنست كه شكافى كه ميان دو پلك است برود و صاف شود ، و مسخ دگرگونى صورت است به صورت حيوان زشتى چنانچه قومى به صورت بوزينه و خوك مسخ شدند .
اعراب :
" انّى " در موضع نصب است بنا بر حاليت از ( يبصرون ) يا بنا بر آنكه در معناى