8 - آيا كسى كه زشتى عمل او برايش آراسته شد پس آن را نيكو ديد البتّه خدا هر كه را خواهد در گمراهى وا ميگذارد و هر كه را خواهد هدايت مىكند پس جان خويش را براى حسرتها كه بر گمراهى ايشان ميخورى ضايع مكن زيرا كه خدا به آنچه ميكنند داناست .
9 - خداى يكتا آن ذاتيست كه بادها را فرستاد پس آن بادها ابرها را برانگيختند ، و آن را بر زمين مرده برانديم پس زمين را پس از مردگى آن به وسيلهء بارانى كه از ابر فرود آمدند زنده گردانيديم و زنده گردانيدن زمين مانند برانگيختن مردگانست .
10 - هر كه براى خود عزّت ميخواهد همه عزّتها از آن خداست سخنان پاك بسوى خدا بالا ميرود و عمل شايسته سخنان پاكيزه را بالا ميبرد و آنان كه حيلههاى بد ميكنند براى ايشان شكنجهاى سخت است و نيرنگ آن گروه فاسد مىشود .
قرائت :
ابو جعفر ( فلا تذهب ) بضم تاء و نصب ( نفسك ) قرائت كرده و بقيّه از قرّاء ( فلا تذهب نفسك ) خواندهاند و دليل در هر دو ظاهر است .
اعراب :
حسرات مصدر فعل محذوف است تقديرش ، فلا تذهب نفسك تتحسّر عليهم حسرات است ، و جميعا منصوب است بر حاليّت و عامل در آن چيزى است كه لام از للَّه به آن متعلّق است ، و هو در
وَ مَكْرُ أُولئِكَ هُوَ يَبُورُ
فاصله شده بين مبتداء و خبرش .