رَبَّنا باعِدْ بَيْنَ أَسْفارِنا
يعنى خدايا قرار بده ميان ما و شام و صحراها و كويرها تا آنكه ما سواره طى مراحل و قطع منازل كنيم و اين همچنانست كه بنى اسرائيل وقتى كه از وفور نعمت خسته و ملول شدند گفتند بيرون آور براى ما از آنچه زمين ميروياند از باقلا و سير و پياز و عدس و . . . و بدل از مرغ بريان شده و كره
وَ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ
و ستم كردند بخودشان به جهت ارتكاب گناهان و كفران
هامش
( فرمود مردم عراق چه ميگويند دربارهء اين آيه براى شما ، گفت ميگويند آن مكّه است فرمود ، جايى را ديدهاى كه دزدانش بيشتر از مكه باشد ؟
گفت ، پس آن چيست فرمود خدا مردانى را اراده كرده است ، گفت آيا در قرآن هست ، فرمود آيا نشنيدهاى كه ميفرمايد ،وَ كَأَيِّنْ مِنْ قَرْيَةٍ عَتَتْ عَنْ أَمْرِ رَبِّها وَ رُسُلِهِ ،چه بسا از قريهاى كه از امر خدا و پيامبران او سركشى كردند و نيز فرمود ،وَ تِلْكَ الْقُرى أَهْلَكْناهُمْ، اين روستاها را كه هلاك كرديم - ايشان را و فرمود ،وَ سْئَلِ الْقَرْيَةَ الَّتِي كُنَّا فِيها وَ الْعِيرَ الَّتِي أَقْبَلْنا فِيها، به پرس از روستايى كه ما در آنجا بوديم و از اين كاروانى كه با آنها آمديم پس ، سؤال كن از قريه يا از رجال و مردان و يا كاروان و آياتى به اين مضمون ، و معنى تلاوت كرد ، گفت فداى شما شوم ، پس آنها كيانند ، فرمود ايشان ما هستيم و اينكه خدا فرمودسِيرُوا فِيها لَيالِيَ وَ أَيَّاماً آمِنِينَ، يعنى امين از گمراهى و هلاكت .
و نيز در همين احتجاج از ابى حمزهء ثمالى است كه گفت حسن بصرى آمد خدمت حضرت باقر عليه السلام و گفت اى ابو جعفر آيا من از چيزهايى از كتاب خدا از شما نپرسم ، فرمود ، آيا تو فقيه اهل بصره نيستى ؟ گفت چرا اينطور ميگويند ، فرمود آيا در بصره كسى نيست كه از او سؤال كنى ، گفت ، نه فرمود : پس تمام اهل بصره از تو فرا ميگيرند ؟
گفت آرى ، فرمود سبحان اللَّه هر آينه كار بزرگى و مسئوليت سنگينى را به عهده گرفتهاى ، به من رسيده از تو چيزى نميدانم همين طور است يا