سخن ميگويد ، آن گاه خداى سبحان ردّ كرد گفته آنها را و گفت :
( بَلِ )
بلكه مطلب چنان نيست كه آنها گفتند از افتراء و ديوانگى
الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ
يعنى اين مردمى كه تصديق روز قيامت و پاداش و ثواب و عقاب را نميكنند .
فِي الْعَذابِ
در روز قيامت در عذابند
وَ الضَّلالِ الْبَعِيدِ
و در گمراهى دور از حق هستند در دنيا سپس ايشان را موعظه فرمود تا اينكه عبرت بگيرند و گفت :
أَ فَلَمْ يَرَوْا
يعنى آيا پس نظر نكردند اين كفّار .
إِلى ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ ما خَلْفَهُمْ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ
به آنچه در پيش روى آنان و پشت سرشان از آسمان و زمين كه چگونه احاطه بر آنها نموده ، و اين چنانست كه انسان هر طرف نگاه كند آسمان و زمين را از پيش روى و پشت سر و از سمت راست و طرف چپ خود مىبيند ، پس نميتواند از آنها بيرون رود « 1 » و بعضى گفتهاند : يعنى آيا تدبّر و تفكّر ( در آسمان كه چگونه بدون ستونى كه ديده شود برپاست و در زمين كه چطور گسترده شده و در فضا در گردش است ) نميكنند تا استدلال بر قدرت خداى تعالى كنند سپس ياد نمود خداى سبحان قدرت خود را بر هلاك و اعدام آنان و فرمود :
هامش
( 1 ) - مترجم گويد :
قال على عليه السلام فى دعائه لكميل و لا يمكن الفرار من حكومتك
امكان ندارد فرار از تحت حكومت و سلطنت خدا و در حديثى از حضرت سيد الشهداء امام حسين عليه السلام آمده كه جوانى شرفياب محضر ايشان شده و عرض كرد كه من جوانى آلوده بگناه هستم و نميتوانم خودم را از گناه نگهدارم مرا موعظه بفرما تا شايد موجب نجات من شود امام حسين ( ع ) فرمود از پنج كار يك كار را بكن آن گاه هر چه خواستى گناه بكن :
1 - از زير آسمان خدا بيرون برو پس هر چه خواستى گناه بكن ، گفت اين