لِيُعَذِّبَ اللَّهُ الْمُنافِقِينَ وَ الْمُنافِقاتِ وَ الْمُشْرِكِينَ وَ الْمُشْرِكاتِ
تا آنكه عذاب كند مردان منافق و زنان منافقه و مردان مشرك و زنان مشركه را بضايع كردن ايشان اين امانت را .
حسن گويد : آن دو نفر بودند كه از روى ستمگرى و نادانى حمل امانت نمودند « 1 » .
وَ يَتُوبَ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ
و خداوند توبه مؤمنين و مؤمنات را مىپذيرد براى حفظشان امانت را و وفائشان به پيمانشان و اين است غرض و مقصد از تكليف نزد كسى كه خدا و احكام و امانت را شناخته است ، پس معناى
إِنَّا عَرَضْنَا
اين است تا ظاهر شود نفاق و دو رويى منافق و شرك مشرك ، پس خداوند عذاب كند ايشان را و ظاهر و آشكار سازد ايمان مؤمن را پس قبول نمايد توبه او را اگر از او تقصيرى در بعض از طاعات سر زد .
وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً
يعنى خدا پوشنده و آمرزنده گناههاى مؤمنين است .
(
رَحِيماً
) و مهربانست بايشان .
هامش
( 1 ) - مراد خليفهء اوّل و دوّم است .