بدانكه خداوند صاحب جلال بتحقيق كه در كتابهاى پيشين مسطور است .
سپس خداوند سبحان پيامبران گذشته را توصيف فرمود و بر آنها درود فرستاد و گفت :
الَّذِينَ يُبَلِّغُونَ رِسالاتِ اللَّهِ
آن كسانى كه ميرسانند پيامهاى خدا را بمردمى كه مبعوث بر آنها شده و كتمان نميكنند آن را .
وَ يَخْشَوْنَهُ
يعنى با مقام رسالت ميترسند از خدا در ترك ، آنچه خدا بر آنها واجب كرده است .
وَ لا يَخْشَوْنَ أَحَداً
و نمىترسند از غير خدا در آنچه كه متعلّق باداء رسالت و تبليغ احكام است ، و اين آيه دلالت دارد بر اينكه بر پيامبران ( ع ) در تبليغ رسالتشان تقيّه جايز نيست .
و اگر گفته شود ، پس چطور به پيامبر ( ص ) ( در آيهء 37 ) فرمود
وَ تَخْشَى النَّاسَ
و ميترسى از مردم .
پاسخ اينست كه آن خشية و ترس براى تبليغ رسالت نبود بلكه ميترسيد كه مبادا سخنان زشت در باره او بگويند و شخص عاقل و دانا چنانچه از مضارّ و چيزهاى زيان آور دورى مىكند همين طور از موارد سوء ظن و بدگمانى و اتّهام و بدگويى مردم هم اجتناب مىكند ، و چيزى از اينها متعلّق به تكليف و انجام وظيفه نيست .
وَ كَفى بِاللَّهِ حَسِيباً
و خداوند حافظ و حسابدار اعمال مردم و پاداش دهنده آنهاست بر آن اعمال ، و چون پيامبر ( ص ) با زينب دختر جحش ازدواج كرد ، مردم گفتند كه محمد زن پسرش را تزويج كرد ، پس خداوند سبحان