موارد را فتحه ميدهند و با تفخيم قرائت ميكنند .
و ابن كثير و عاصم در تمام اين موارد بشدت تفخيم ميدهند .
دليل قرائت آيات :
اما ترك امالة و تفخيم الف قول بسيارى از قرّاء است ، اماله نيز مطابق نظر بسيارى است ، بنا بر اين هر كس اماله و تفخيم را ترك كند طبق نظر جمعى عمل كرده است ، و هر كس هم با اماله و تفخيم قرائت كند باز طبق نظر جماعتى عمل كرده است و هر دو قرائت بى دليل نخواهد بود .
لغات آيات :
هوى - هوىّ و نزول و سقوط واژههايى شبيه يكديگرند ، و صرف مىشود :
هوى يهوى هويا هذلى شاعر گفته است :
( و اذا رميت به الفجاج رأيته * يهوى مخارمها هوىّ الأجدل ) « 1 »
و به همين جهت جهنم به ( هاويه ) ناميده شده است ، زيرا اهل جهنم را از بالا به پائين سقوط ميدهد .
غوى - از غى است بمعنى ناكامى و نرسيدن به مقصود ، و غوايت نيز كه بمعنى گمراهى است از همين ريشه است .
هامش
( 1 ) - مخارم عبارتست از دهانهء تنگهها ، فجاج جمع فج راه گشاد و روشنى را گويند كه بين دو كوه قرار گرفته است ، و اجدل باز شكارى را گويند ، در اينجا شاعر است را به باز شكارى تشبيه نموده است ، يعنى : هر گاه با آن اسب از تنگهها عبور كنى او را خواهى ديد كه مانند باز شكارى از دهانهء تنگهها فرود مىآيد .