دليل حق ظاهر است ، برويد حق را با دليلش بيابيد و گر نه هلاك خواهيد شد .
« يُؤْفَكُ عَنْهُ مَنْ أُفِكَ »
يعنى : كسانى كه از نيكى روى گردان باشند از ايمان به او روى مىگردانند ، يعنى : كسى كه از اين دين روى بر تافت از تمامى نيكيها رو بر تافته است .
بعضى گفتهاند يعنى : از حق و صواب رو ميگرداند آن كس كه روى بگرداند ، و اينكه از قول مختلف ياد شده است دلالت بر يادآورى حق دارد ، و لذا جايز است كه از آن كنايه آورده شود .
از مجاهد نقل شده است يعنى : با اين گفتار مختلف كسانى از ايمان رويگردان ميشوند ، و بنا بر اين معنى ( هاء ) در عنه به ( قول مختلف ) بازگشت مىكند ، بنا بر اين خودشان موجب رويگردانى خويشتن هستند ، همانگونه كه گفته مىشود : فلانى خيلى خودپسند است ، يا فلانى بسيار از خود راضى است ، يا به كسى كه دنبال كار خود ميرود ميگويند ( اين يذهب بك ؟ ) يعنى خودت را بكجا ميبرى ؟
بعضى هم گفتهاند موجب گمراهى آنان سردمداران بدعت و پيشوايان ضلالت بوده است ، زيرا عامه پيرو آنان هستند .
« قُتِلَ الْخَرَّاصُونَ »
يعنى : لعنت بر دروغگويان ، يعنى بر آنان كه دروغ بر خدا و رسول مىبندند .
ابن عباس گفته است يعنى : لعنت بر شكّاكان .
ابن انبارى گفته است : اينكه قتل در اينجا به لعنت معنى شده است ، چون كسى كه خداوند لعنتش كند مانند آنست كه مرده و به هلاكت رسيده است .
آن گاه خداوند اين كافران را توصيف كرده ميفرمايد :
« الَّذِينَ هُمْ فِي غَمْرَةٍ »
يعنى آنان كه در بيخبرى و اشتباه هستند ، و نادانى آنان را فرا گرفته است .