مىشود : ( رزقناهم رزقا ) .
معناى آيات :
سپس خداوند استدلال مىنمايد كه قدرت برانگيختن مردگان را دارد ، و مىفرمايد :
« أَ فَلَمْ يَنْظُرُوا إِلَى السَّماءِ فَوْقَهُمْ »
؟ يعنى : آيا در بناء آسمان با عظمتش و نظم و ترتيب عالى آن ، هيچ تفكّر نمىكنيد كه :
« كَيْفَ بَنَيْناها »
؟ چگونه آنها را بناء نمودهايم ؟ بى آنكه تكيهگاه و ستونى داشته باشند ؟
« وَ زَيَّنَّاها »
و اين آسمانها را با ستارگان ثابت و سيّار زينت داديم .
« وَ ما لَها مِنْ فُرُوجٍ »
يعنى : آسمان داراى شكافها و جدايى نيست .
از كسايى نقل شده است يعنى : در آن تفاوت و اختلاف نيست ، و اينكه گفته است ( فوقهم بنيناها ) بنا بر اين است كه آسمان را مىبينند ولى در بارهء آن تفكّر نميكنند .
« وَ الْأَرْضَ مَدَدْناها »
يعنى : زمين را گسترش داديم .
« وَ أَلْقَيْنا فِيها رَواسِيَ »
يعنى : كوههايى پا برجا روى زمين گذارديم تا زمين را از لرزش بازدارد .
« وَ أَنْبَتْنا فِيها مِنْ كُلِّ زَوْجٍ بَهِيجٍ »
به قول ابن زيد : يعنى از هر صنفى خوش منظر ، و بهجت عبارت است از حسنى كه به هنگام ديدن جلوهاى دارد مانند گل و درختان و باغهاى سرسبز .
اخفش گويد : بهيج چيزى را گويند كه هر كس آن را ببيند با ديدن آن خوشحال مىشود ، پس به معنى مبهوج به است .
« تَبْصِرَةً وَ ذِكْرى »
يعنى : اين كار را انجام داديم به خاطر آگاهى دادن