تخطي إلى المحتوى الرئيسي

ترجمه تفسير مجمع البيان (فارسى) — صفحة 239

مساهمون:

ص٢٣٩

ترجمه آيات :

6 - آيا به آسمان بالاى خود نمىنگرند كه چگونه آن را بنا نموده زينت داديم ، و هيچ شكافى در آن نيست . 7 - و زمين را گسترش داده كوه‌هايى در آن قرار داديم ، و در آن از هر جفتى خوش منظر رويانديم . 8 - و بينشى و يادآورى است براى هر بنده‌اى كه به درگاه خداوند انابه كند . 9 - و از آسمان آبى پر بركت فرو فرستاديم و به وسيلهء آن باغها و دانه‌هاى دروكردنى رويانديم . 10 - و درخت خرما رويانديم بلند كه شاخسار آن روى هم افتاده است . 11 - روزى براى بندگان ، و با آن آب سرزمين مرده را زنده ساختيم ، و بيرون آمدن از قبرها اين چنين است .

لغات آيات :

الفروج - سوراخها و شكافها است ، و به شكاف ديوار ( فرجة ) به ضم فاء گفته مىشود ، و هر گاه گفته شود ( فرجه ) به فتح فاء نجات يافتن از يك گرفتارى است ، شاعر عرب گويد :
( ربّما تكره النّفوس من الأمر * له فرحة كحلّ العقال )
يعنى : چه بسا انسانها چيزى را ناپسند انگارند كه در آن راه نجات از گرفتارى است مانند باز شدن گره‌ها . كلمهء ما در اينجا نكرهء موصوفه است ، و فرج به محل ترس نيز گفته شده است ، و عهدنامهء حجّاج آمده است كه به والى خود مىگويد : ( انّى ولّيتك