كه عبارت است از (
إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا
) .
اعراب آيات :
خبر مبتداء كه مؤمنون باشد
أُولئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ
است ، و
الَّذِينَ آمَنُوا
صفت مؤمنون است .
معنى آيات :
سپس خداوند آنهايى را كه در ايمانشان صادق هستند توصيف نموده مىفرمايد :
« إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ ثُمَّ لَمْ يَرْتابُوا »
يعنى : پس از آنكه ايمان آوردند در دينشان شك نكردند .
« وَ جاهَدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أُولئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ »
يعنى :
اينان در گفتارشان صادقند ، نه آنان كه چيزهايى به زبان مىگويند كه در قلبشان نيست ، گويند : هنگامى كه اين دو آيه نازل شد خدمت حضرت رسول ( صلى اللَّه عليه و آله ) رسيدند و سوگند ياد كردند كه براستى ايمان آورده در ادّعاى ايمان راست مىگويند ، به دنبال آن خداوند اين آيه را نازل فرمود :
« قُلْ أَ تُعَلِّمُونَ اللَّهَ بِدِينِكُمْ »
يعنى : آيا مىخواهيد از وضع ديانت خودتان به خداوند خبر دهيد ، به اين معنا كه خداوند از اين معنى خود آگاه است و نيازى به خبر دادن شما ندارد ، و اين يك نوع استفهام انكارى و توبيخى است ، يعنى : شما چگونه به خود حق مىدهيد كه از وضع دين خودتان به خدا خبر بدهيد ؟ !
« وَ اللَّهُ يَعْلَمُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ »
زيرا كسى كه علم صفت ذاتى او است تمامى معلومات را خودبخود مىداند ، و نياز