« وَ اتَّقُوا اللَّهَ »
يعنى : از خدا بترسيد كه در اصلاح دادن آنان كوتاهى نكنيد ، يا اينكه از خدا بترسيد و از دادن حق ديگران دريغ نداشته باشيد .
هامش
( صحيح ابن ماجه ص 122 و مستدرك حاكم ج 3 ص 4 و 111 و 126 و 134 و مسند احمد حنبل ج 1 ص 159 و 230 و طبقات ابن سعد ج 8 ص 114 و ج 3 قسم اول ص 13 و 14 و سيوطى در الدر المنثور ذيل تفسير ان الذين آمنوا و هاجروا و ذيل تفسير رب اشرح لى صدرى و كنز العمال ج 6 ص 391 و ص 400 و ج 3 و ص 61 و ص 154 و ص 155 و ج 6 ص 122 و 398 و مجمع الزوائد ج 9 ص 112 و 121 و 131 و فيض القدير ج 4 ص 355 و الرياض النضره ج 1 ص 13 و 15 و 17 و ج 2 ص 168 و ص 169 و 201 و ذخائر العقبى ص 92 و اسد الغابة ج 3 ص 317 و استيعاب ج 2 ص 460 و حلية الاولياء ج 7 ص 256 و تاريخ بغداد ج 12 ص 268 و الصواعق المحرقة ص 74 و 75 كنوز الحقايق ص 27 و اصابه ابن حجر ج 8 قسم 1 ص 183 و كفاية الطالب ص 34 ( بنقل از ج 1 ص 332 فضائل الخمسه ) .
اين بود رواياتى در مورد اخوت خاصى بين مؤمنين در عصر پيامبر خدا ( ص ) و نيز در مورد اخوت عامه بين تمام مؤمنين روايات بسيارى كه به چند نمونهء آن توجه ميفرمائيد :
اصول كافى مترجم ج 3 صفحهء 241 ( مفضل بن عمر ميگويد حضرت صادق ( ع ) فرمود : ( مؤمنين برادر بوده فرزندان يك پدر و مادرند و هر گاه يكى از آنان رگى از بدنش آسيب ببيند ديگران برايش نميخوانيد ) .
اصول كافى مترجم ج 3 صفحهء 241 : ( على بن عقبه از حضرت صادق ( ع ) ، روايت كرده است كه فرمودند : مؤمن برادر مؤمن است ، چشم او راهنمايى اوست ، نه به او خيانت مىكند و نه در معامله او را فريب ميدهد ، و نه هيچگاه به او