بشارت و بكافران وعدهء عذاب ميدهد .
( وَ لَوْ جَعَلْناهُ قُرْآناً أَعْجَمِيًّا )
يعنى : اگر اين كتابى را كه بر مردم ميخوانى به غير از زبان عرب به زبان ديگرى قرار ميداديم .
( لَقالُوا لَوْ لا فُصِّلَتْ آياتُهُ )
ميگفتند : چرا اين قرآن به زبان عرب بيان نشده است تا آن را درك كنيم .
( أَعْجَمِيٌّ وَ عَرَبِيٌّ )
يعنى : و نيز ميگفتند : كتابى به زبان عجمى ، و پيامبرى عربى ؟ ! و اين استفهام از نوع استفهام انكارى است ، و معنايش آنست كه آنان ميگفتند : كسى كه قرآن بر او نازل شده عربى است ولى كتابى كه بر او نازل گشته عجمى است ، و چون اين قسمت سخت مورد تكذيبشان قرار ميگرفت خداوند بيان فرمود كه قرآن را به زبان آنان فرستاده ، و پيامبر را نيز از عشيرهء آنان انتخاب فرموده است ، تا حجّتى رساتر بر آنان ، داشته جاى بهانهگيرى براى آنان باقى نماند .
( قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ آمَنُوا هُدىً وَ شِفاءٌ )
يعنى : اى محمّد بگو اين قرآن براى شما هدايت است از گمراهى ، و شفاء از دردها و گفته شده است شفاء يعنى قرآن شفا بخش دلها از هر نوع شك و ترديد است ، و در قرآن يقين بعنوان شفا و شك بعنوان بيمارى معرّفى شده است ، همانگونه كه آيهء
« فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ . . . »
بدان اشاره دارد .
( وَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ فِي آذانِهِمْ وَقْرٌ )
يعنى آنها كه ايمان ندارند در گوششان سنگينى و ناشنوايى است ، كه نميتوانند آيات قرآن را بشنوند ، و از آنجا كه شنيدن قرآن بر آنان سخت است از آيات آن نيز سودى نخواهند برد