اعراب آيات :
نزلا منصوب است بنا بر مصدريت و تقديرش چنين است : ( انزلكم ربّكم فيما تشتهون نزلا ) و نيز جايز است كه منصوب باشد بنا بر حاليت كه تقديرش چنين باشد : ( و لكم فيها ما تشتهى بانفسكم منزلا نزلا ) همانگونه كه ميگويند :
( جاء زيد مشيا اى ماشيا ) و بهر حال در هر دو وجه بايد نزلا را مصدر گرفت .
ابو على گفته است نزلا دو احتمال دارد :
1 - آنكه نزلا جمع نازل باشد مثل قول شاعر :
( ان تركبوا فركوب الخيل عادتنا * او تنزلون فانا معشر نزل )
و بنا بر اين حال است از ضمير « تدعون » يعنى : ( ما تدّعون من غفور رحيم نازلين ) .
2 - آنكه منظور از نزلا غذايى باشد كه براى واردين و مهمانان تهيّه ميگردد ، و حال است از ما تدعون اى لكم ما تدعون نزلا من غفور رحيم كه من غفور رحيم هم صفت نزل باشد و در نزل ضميرى است كه به نزلا بر ميگردد .
و قولا در آيهء بعدى منصوب است بنا بر اين كه تفسير باشد ، در جملهء و لا السّيئه لا زائدهء مؤكّده است كه براى تبعيد مساوات آمده است يعنى :
هيچگاه حسنه با سيّئه برابر نيست .
معنى آيات :
سپس خداوند بزرگ نقل ميفرمايد كه فرشتگان بمؤمنينى كه استقامت نمودهاند ميگويند :
( نَحْنُ أَوْلِياؤُكُمْ )
يعنى : ما فرشتگان ياران و دوستان شما هستيم .