شأن نزول آيه :
گفته شده است آيهء دهم دربارهء عبد اللَّه بن سلام نازل شده است ، و او است شاهد از بنى اسرائيل كه خدمت پيامبر اسلام ( ص ) آمده و اسلام آورده و گفته است : يا رسول اللَّه ! دربارهء من از يهوديان بپرس خواهند گفت : او از همهء ما داناتر است ، هر گاه چنين گفتند ، من به آنان خواهم گفت كه :
تورات بر نبوّت تو دلالت مىكند ، و صفات تو در تورات به روشنى آمده است ، پس از آنكه حضرت از آنان پرسيد گفتند : عبد اللَّه از ما داناتر است ، ولى پس از آنكه عبد اللَّه بن سلام اظهار اسلام كرد او را تكذيب نمودند .
معنى آيات :
سپس خداوند بزرگ ياد آورى مىكند كه هر گاه قيامت بر پا شد بتهايى كه آنها را ميپرستيدند دشمن آنان ميشوند ، و سپس فرمود :
( وَ إِذا حُشِرَ النَّاسُ كانُوا لَهُمْ أَعْداءً )
و به همين معنى است اين آيه :
« وَ يَكُونُونَ عَلَيْهِمْ ضِدًّا »
« 1 » .
( وَ كانُوا بِعِبادَتِهِمْ كافِرِينَ )
يعنى : اين بتها كه ميپرستيدندشان خداوند بزبانشان ميآورد و انكار ميكنند كه آنان را بعبادت خود دعوت كرده باشند ، و منكر عبادت كفّار ميشوند ، آن گاه خداوند به توصيف آنان پرداخته ميفرمايد :
( وَ إِذا تُتْلى عَلَيْهِمْ آياتُنا بَيِّناتٍ قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلْحَقِّ لَمَّا جاءَهُمْ )
يعنى : هنگامى كه قرآن و معجزاتى كه بدست پيامبر ( ص ) ظاهر شد براى آنان آمد .
( هذا سِحْرٌ مُبِينٌ )
گفتند : اين سحرى آشكار و نيرنگى لطيف ، و
هامش
( 1 ) سورهء مريم 19 آيهء 82 .