گواه باشد ميان من و شما ، و او است آمرزنده و مهربان .
9 - بگو من اوّلين رسول الهى نيستم ، و نميدانم بر سر من و شما چه خواهد آمد ؟ من جز آنچه كه وحى مىشود از چيزى پيروى نميكنم ، و من جز بيم دهندهاى آشكار نيستم .
10 - بگو آيا اگر قرآن از سوى خدا باشد در حالى كه شما به آن كافر شدهايد و گواهى از بنى اسرائيل بر مثل آن شهادت داده باشد و به آن ايمان ، آورده باشد ، و شما تكبّر ورزيد چه خواهد شد ؟ خدا مردم ستمگر را هدايت نخواهد فرمود .
( پنج آيه است )
لغات آيات :
آياتنا - آيه عبارتست از چيزى كه انسان را به مطلبى شگفت آور راهنمايى كند ، شاعر گفته است :
« بآية تقدمون الخيل ذورا * كأنّ على سنابكها مداما »
تفيضون - گفته مىشود : « افاض القوم فى الحديث » هنگامى كه در گفتارى غور كنند ، و اصل افاضه بمعنى دفع است ، و « افاضوا من عرفات » يعنى : از عرفات به راه افتادند ، و حديث مفاض و مستفاض و مستفيض يعنى حديث جارى و شايع .
بدعا - بدع و بديع بيك معنى است و هو بدع من قوم يعنى اوّلين فرد از آن قوم ، عدى بن زيد شاعر عرب گويد :
« فلا انا بدع من حوادث تعترى * رجالا عرت من بعد بؤس و اسعد »
كه شاهد در بدع است كه در اين شعر بمعنى اوّلين آمده است .