عيسى بن مريم هستى كه قومى او را دوست داشتند و در دوستيش زياده روى كردند ، و به هلاكت رسيدند ، و جمعى با او دشمن شدند ، و در دشمنى با او زياده روى نمودند و به هلاكت رسيدند ، و جمعى هم دربارهاش ميانهرو بودند و نجات يافتند .
سخن حضرت بر مردم قريش سخت گران آمد و خنديدند و گفتند : على را به پيامبران و رسولان تشبيه مىكند ؟ و لذا آن آيه نازل شد « 1 » .
( وَ قالُوا أَ آلِهَتُنا خَيْرٌ أَمْ هُوَ ؟ )
يعنى : خدايان ما بهترند يا مسيح ؟ اگر مسيح در آتش افتاد ما هم راضى هستيم كه خدايان ما نيز در آتش افتند و اين معنى از سدى و زيد نقل شده است .
و از جبائى نقل شده است كه يعنى خدايان ما بهتر از مسيح ميباشند .
جايى كه جايز است مسيح پرستش شود خدايان ما هم جايز است عبادت شوند و از قتاده نقل شده كه ضمير « هو » كنايه از حضرت محمد ( ص ) است ، يعنى : خدايان ما بهتر از محمد هستند ، محمد بما دستور ميدهد همانگونه كه مسيحيان عيسى را پرستش كردند ما هم او را بپرستيم و از او اطاعت كنيم و دست از خدايان خود برداريم .
و على بن عيسى ميگويد : معنى سؤال آنان كه ميگويند ،
« أَ آلِهَتُنا خَيْرٌ أَمْ هُوَ ؟ »
آنست به چيزى آنان را ملزم ساختهاند كه بخيالشان الزام آور نيست
هامش
( 1 ) لباب النقول سيوطى در شأن نزول آيه از ابن عباس نقل مىكند كه رسول خدا ( ص ) بقريش فرمودند : هر كس به غير از خدا كه مورد پرستش قرار گيرد در او خيرى نيست ، قريش گفتند : مگر عيسى به گمان تو پيامبر و بندهء خوب خدا نبود با اينكه مسيحيان او را پرستيدند ، بدنبال اين سخن بود كه اين آيه نازل شد« وَ لَمَّا ضُرِبَ ابْنُ مَرْيَمَ ».