در اين آيه به بندگانش تعليم فرموده است كه بهنگام سوار شدن بر مركب چه بگويند .
از ابن عمر روايت شده است كه رسول خدا ( ص ) هر گاه ميخواست بر شترش سوار شود و براى مسافرتى بيرون رود ، سه بار تكبير ميگفت و ميفرمود :
« سُبْحانَ الَّذِي سَخَّرَ لَنا هذا وَ ما كُنَّا لَهُ مُقْرِنِينَ ، وَ إِنَّا إِلى رَبِّنا لَمُنْقَلِبُونَ
، اللّهم انا نسألك فى سفرنا هذا البر و التقوى ، و العمل بما ترضى ، الهم هون علينا سفرنا ، و اطو عنّا بعده ، الهم انت الصاحب فى السفر و الخليفة فى الاهل و المال ، الهم انى اعوذ بك من و عشاء السفر ، و كآبة المنقلب ، و سوء المنظر فى الاهل و المال » .
يعنى : « منزه است آن كس كه اين مركب را براى ما رام فرمود ، در حالى كه ما حريف او نميشديم ، ما بسوى پروردگار خود بازگشت خواهيم نمود ، پروردگارا در اين سفر خود از تو درخواست نيكى و تقوى داريم ، و اينكه آن گونه كه تو راضى هستى عمل كنيم ، خداوندا سفر ما را بر ما آسان گردان ، و دورى آن را بر ما آسان كن ، خداوندا تو در سفر همراه منى ، و پس از من جانشينم در ميان اهل و عيال و اموالم ميباشى ، پروردگارا از سختى و ناهموارى راه ، و از بازگشتى محزونانه به تو پناه ميبرم ، و نيز از نگاه بد به اهل و مالم به تو پناه مىآورم » .
و هر گاه كه از سفر باز ميگشت ميفرمود :
« آئبون ، تائبون لربنا حامدون »
، يعنى بازگشتيم در حالى كه از درگاه خدا آمرزش خواسته حمد او را بجاى مىآوريم ، اين روايت را مسلم در صحيح خود وارد كرده است .