و مؤيّد اين قول آنست كه خداوند بزرگ كفر را به نجاست توصيف كرده ، و ميفرمايد :
إِنَّمَا الْمُشْرِكُونَ نَجَسٌ
يعنى مشركين نجس هستند ، و در جاى ديگر زكات را بمعنى تطهير گرفته ميفرمايد :
خَيْراً مِنْهُ زَكاةً
« 1 » .
از حسن و قتاده نقل شده است كه معنى چنين است مشركين اقرار به زكات نميكنند ، و پرداخت آن را لازم نميدانند ، و بدان ايمان ندارند .
و از كلبى آمده است كه : خداوند مشركين را كه هم حج انجام ميدادند و هم عمره ، به پرداخت نكردن زكات سرزنش فرموده است .
از ضحّاك و مقاتل رسيده است كه معنى آيه اينست كه مشركين در راه
هامش
( معنى آيه اينست :
( واى بر مشركين كه به امام اوّل مشرك شدند ، و آنان بديگر امامان هم كافرند ) .
خداوند مردم را دعوت مىكند كه به او ايمان آورند اگر ايمان آورند ، و رسولش را پذيرفتند آن وقت واجبات را بر آنان فرض ميسازد ) تفسير قمّى جلد 2 صفحهء 262 - .
سپس مرحوم فيض ميگويد : اين حديث دلالت دارد بر آنچه كه همان مطالب تحقيق است به نظر من كه كفّار مادامى كه كافرند مكلّف به احكام شرعيّه نيستند .
مترجم گويد : در تفسير و تأويل اين آيه مرحوم طبرسى اقوال بسيارى از مفسّرين عامّه را نقل ميكنند ولى با كمال تعجّب هيچنوع اشارهاى بتفسير اهل بيت ( ع ) در اينمورد نكردهاند ، و اين تأويل از امام صادق ( ع ) بسيار جالب و مناسب است .
( 1 ) سورهء كهف آيهء 81 :فَأَرَدْنا أَنْ يُبْدِلَهُما رَبُّهُما خَيْراً