آنان را توسعه داده است « 1 » .
بهر حال خداوند از جزئيات حال بندگانش بهتر آگاه مىباشد :
( إِنَّهُ بِعِبادِهِ خَبِيرٌ بَصِيرٌ )
يعنى : خداوند از حالات بندگان آگاه بوده ، نسبت به مصالح و مفاسد آنان بينش كافى دارد ، آن گاه خداوند به نظر خوبى كه نسبت به بندگانش دارد اشاره كرده ميفرمايد :
هامش
( 1 ) ظاهرا منظور از عباد در اين آيه برخى از بندگان مؤمن است ، نه تمامى بندگان بنا بر اين معنى ، آيه چنين خواهد شد اگر خداوند روزى برخى از بندگان مؤمنش را كه خودش ميداند فقر برايش بهتر است توسعه دهد چون ظرفيت ندارد طغيان مىكند و موجب فساد و ستمگرى مىشود و در اثر ندادن حقوق واجبه و رعايت نكردن حال فقرا به خود و جامعه ستم مىنمايد ، مانند جريان ثعلبه كه مرد فقير و بسيار مؤمنى بود و هميشه پشت سر پيامبر به نماز مىايستاد چندين بار از حضرت خواست كه برايش دعا كند ثروتمند شود حضرت ميفرمود بصلاحش نيست اصرار كرد حضرت دعا فرمود ثروتمند شد در نتيجه طغيان كرد و از دادن زكات سر باز زد ، و نه تنها ديگر به نماز حاضر نميشد ، بلكه كارش به انكار زكات و هلاكت رسيد .
و گرنه در مورد بندگان كافر كه خداوند به آنان ثروت داده و موجب ظلم و فساد هم هستند ، و قرآن دربارهء آنان ميفرمايد :« إِنَّما نُمْلِي لَهُمْ لِيَزْدادُوا إِثْماً »به آنان مهلت ميدهيم تا بر گناهشان افزوده شود .
و نيز در مورد برخى از بندگان مؤمن مانند حضرت سليمان ( ع ) و ديگران هم مىبينيم كه خداوند ثروت داده در عين حال كه ستم نكردهاند ، بنا بر اين آيه مخصوص به بعضى از مؤمنين است كه خداوند ميداند ظرفيت ندارند و ثروت صلاحشان نيست ، و مؤيد ما روايت نبوى است ( مترجم )