خودمان است ، و اعمال شما هم مال خودتان است ، و ميان ما و شما نزاعى نيست خداوند روز قيامت ما را با هم جمع خواهد فرمود و همگى بسوى او رهسپار هستيم .
لغات آيات :
ذرأ - عبارتست از اظهار مخلوقات و ايجاد آنان ، گفته مىشود : « ملح ذرائى » يعنى نمكى بسيار سفيد كه سفيديش آشكار است ، و گفته مىشود « انمى اللَّه ذراك و ذروك » يعنى : خداوند نسلت را رشد دهد ، و اين معنى را ازهرى نقل كرده است .
شرع - بمعنى بين و اظهر است « شرع اللَّه الدين » يعنى خداوند دين را بيان كرد و ظاهر ساخت ، و مشرعه و شريعه از همين ماده است ، زيرا شريعه و مشرعه بقسمتى از نهرهاى آب گويند كه در آنجا آب معلوم و ظاهر است ، بنا بر اين شرعه و شريعت نيز به راه و روشى گويند كه ظاهر و مستقيم بوده و خداوند آن را بيان فرموده است .
اعراب آيات :
أَنْ أَقِيمُوا الدِّينَ
در آيهء 13 از نظر اعراب جايز است در محل رفع يا نصب يا جر باشد :
1 - امّا رفع بتقدير مبتدايى كه هو باشد يعنى : « هو ان اقيموا الدين » 2 - امّا نصب به اين تقدير « شرع لكم ان اقيموا الدين » - كه تحويل مصدر و مفعول شرع باشد .
3 - امّا جر بنا بر آنكه بدل از هاء به در
« وَصَّيْنا بِهِ »
باشد .
و نيز جايز است كه
« أَنْ أَقِيمُوا الدِّينَ »
تفسير از
« ما وَصَّى بِهِ نُوحاً »
و
« الَّذِي أَوْحَيْنا إِلَيْكَ »
و
« ما وَصَّيْنا بِهِ إِبْراهِيمَ »
باشد ، و بنا بر اين معنى چنين باشد كه