قرار داده باشد كه امر و نهى داود را بفهمند ، پس اطاعت كنند او را در آنچه كه اراده كرده است ، اگر چه مكلف نبوده و داراى عقل كامل نباشند .
وَ شَدَدْنا مُلْكَهُ
( و محكم ساختيم پادشاهيش را ) يعنى ملك او را با نگهبانى و لشكريان و شكوه و زيادى نيرو و افراد فراوان ، قوى گردانيديم .
وَ آتَيْناهُ الْحِكْمَةَ
( و داديم او را حكمت ) كه آن نبوت باشد و يا مصاب بودن در امور و يا علم به خدا و احكام و شرايع خداوند باشد . و اين سخن « ابى العاليه » و « جبائى » است .
وَ فَصْلَ الْخِطابِ
( و خطاب تفصيل دهنده ) كه آن مسألهء حضور شهود و استعمال سوگند است و يا اين است كه : ( مدعى بايد بيّنه بياورد و منكر بايد سوگند بخورد ) به اين جهت به اين امور فصل الخطاب گفته مىشود كه دشمنى ها و نزاعها فقط از اين امور قطع و انفصال پيدا مىكند . و اين تفسير نظر اكثريت مفسران مىباشد .
« ابن مسعود » ، « حسن » ، « قتاده » و « مقاتل » گفتهاند : مراد از فصل الخطاب ، فهم و علم به قضا و حكومت مىباشد .
« بلخى » گفته مراد از تسبيح گفتن جبال با داود ، اين است كه حضرت داود داراى آواز دلنشين و طنين افكن بود و خداوند آواز او را نيكو قرار داده بود و چون « زبور » را با صداى بلند مىخواند در كوهها طنين افكنده و باز بر مىگشت و خداوند نيز عكس العمل صداى داود را به عنوان تسبيح آنها ياد كرده است
.