جهل و كفر بوده و گفته كه منظور از ( فرح ) شدت اعجاب و گردن فرازى است .
وَ حاقَ بِهِمْ ما كانُوا بِهِ يَسْتَهْزِؤُنَ
( و احاطه كرد به ايشان آنچه كه مسخره مىكردند ) يعنى جزا و پاداش به مسخره گرفتن رسولان كه عذاب و هلاكت باشد بر ايشان نازل شد .
فَلَمَّا رَأَوْا بَأْسَنا
( و چون ديدند سختى ما را ) يعنى عذاب ما را كه بايشان نازل شد .
قالُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَحْدَهُ وَ كَفَرْنا بِما كُنَّا بِهِ مُشْرِكِينَ
( گويند ايمان آورديم به خداوند ، تنها ، و كافر شديم به آنچه كه بوديم شرك ورزان ) يعنى كافر شديم به اوثان و بتها .
فَلَمْ يَكُ يَنْفَعُهُمْ إِيمانُهُمْ لَمَّا رَأَوْا بَأْسَنا
( پس نبود كه نفع دهد ايشان را ايمانشان چون ديدند سختى ما را ) يعنى هنگام ديدن بأس و عذاب خداوند ، زيرا در اين هنگام پناهندگان مىباشند و كار پناهنده ، مستحق مدح و ستايش نخواهد بود .
سُنَّتَ اللَّهِ الَّتِي قَدْ خَلَتْ فِي عِبادِهِ
( سنت خداست كه گذشته است در ميان بندگانش ) لفظ ( سنت ) منصوب است چون مصدر بوده و چنين است كه : خداوند سنت قرار داده و اين سنت و روش را در امتهاى گذشته همگى زيرا سودى نمى - دهد ايمانشان زمانى كه ببينند عذاب را و مراد از سنت در اينجا طريقهء مستمرهاى از فعل خداوند است كه نسبت به دشمنان انعطاف ناپذير و منكر خود انجام مىدهد .
وَ خَسِرَ هُنالِكَ الْكافِرُونَ
( و زيان برد در آنجا كافران ) به اينكه داخل آتش شده و ثواب را و بهشت را از دست مىدهند .