برخى گفتهاند كه موحدان چون داخل بهشت شوند فرشتگان حمد خدا را گويند .
عدهاى گفتهاند تسبيح ايشان در اين وقت به جهت لذت بردن و تنعم است نه به جهت تعبد چه اينكه در آنجا تكليفى نيست خداوند امر داورى و قضا را در آخرت بزرگ قرار داده به اين كه ( عرش ) نصب شود و ملائكه در دور عرش قيام كرده و خدا را تعظيم و ستايش مىكنند چنان كه پادشاهان چون بخواهند داورى كنند بر تخت خود مىنشينند و لشكر خود را مىفرمايند تا براى تعظيم آنان در كنار ايشان قرار گيرند ، اگر چه قرار گرفتن خداوند بر عرش محال است زيرا خداوند به صفت اجسام و جواهر نيست و جلوس بر عرش از صفات اجسام است ولى از باب تفهيم و مثال چنين بيان شده است .
وَ قُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْحَقِّ
( و داورى شود ميان ايشان به حق ) يعنى ميان مخلوقات به عدل تفصيل داده شود .
گفته شده كه ميان پيامبران و امتهاى داورى شود و نيز گفتهاند ميان اهل بهشت و دوزخ به حق داورى شود .
وَ قِيلَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ
( و گفته شود سپاس خداى را كه پروردگار جهانيان است ) اين سخن اهل بهشت است كه براى سپاسگزارى از نعمتهاى تام خداوند مىگويند .
برخى گفتهاند : اين از كلام خداوند است كه در آغاز آفرينش گفت :
( الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ )
و نيز پس از نابود كردن خلق و پس از برانگيختن ايشان و استقرار اهل بهشت در بهشت فرمايد
( الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ )
پس واجب است براى ادب گزاردن به خداوند متعال ، آغاز و انجام هر كارى را به حمد و ستايش خداوند انجام دهيم .