38 - عمر صاحب سابرى گويد :
به امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ گفتم : به راستى مىبينم كه بعضى از دوستان ما مرتكب گناهانى خطرناك مىشوند .
فرمود : اى عمر ! زشتى و رسوايى عليه دوستان ما مگو ، همانا دوست ما چه بسا گناهى كند كه مستحق عذاب خدا گردد ، پس خداوند او را به مريضى در بدنش مبتلا مىنمايد تا آنكه گناهانش نابود شود ، پس چنانچه عافيت يافت ( و اثرات گناهانش باقى باشد ) مبتلايش مىكند به فرزندانش ، پس چنانچه باز هم عافيت يافت ( و اثرات گناهانش باقى باشد ) مبتلايش مىگرداند به خانواده ، پس چنانچه عافيت يافت ( و هنوز اثرات گناهانش باقى باشد ) به همسايه بد مبتلايش مىنمايد تا آزارش رساند ، پس چنانچه عافيت يافت ( و اثرات گناهانش ) در دوران زندگيش باقى باشد ، جان دادن را بر او سخت مىكند تا آنكه در حالى به ملاقات خداوند رود كه از او راضى و خشنود باشد و داخل بهشتش گرداند .
39 - عبد الرحمان بن حجاج گويد :
در محضر امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ از بلاها و آزمايشهاى خداوند نسبت به مؤمنين ، سخن به ميان آمد . امام عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود : از رسول خدا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ سؤال شد كه كه سختترين مردم نسبت به بلاهاى دنيايى چه كسانى هستند ؟
فرمود : پيغمبران ، بعد از ايشان با فضيلتترين و برگزيدگان مردم ، هر مؤمنى به اندازه ايمان و خوبى اعمالش مبتلا مىگردد .
پس هر كه ايمانش صحيح و درست و كردارش خوب و پسنديدهتر باشد بلا و آزمايشهايش سختتر است ؛ و كسى كه ايمانش سُست و كردارش ناچيز باشد ، بلا و آزمايشهايش كمتر خواهد بود .
التمحيص ( تكامل و طهارت روح ) ( فارسى ) — صفحة 67
مساهمون: محمد بن همام الإسكافي
ص٦٧