139 - امير مؤمنان علىّ عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود :
شخصى مزهء ايمان را نمىچشد مگر آنكه بداند آنچه كه به او از مصيبتها رسيده است ، براى خطايش نبوده و آنچه كه خطا كرده براى آن نيست كه مصيبتى به او برسد .
140 - علىّ بن سويد گويد :
از امام كاظم عَلَيْهِ السَّلَامُ پيرامون سخن خداوند : « و هر كه بر خدا توكّل نمايد پس او را ( از هر چيز و از هر جهت ) كافى است » سؤال كردم ؟
فرمود : توكّل بر خداوند متعال داراى درجاتى است ، بعضى از آنها اين است كه در تمامى امور خود وثوق داشته و آنچه را كه در بارهات انجام مىشود نسبت به آن راضى باشى و بدانى كه چيزى به تو نمىرسد مگر آنكه خير و صلاح تو در آن است و بدانى كه حكم خدا همان است ، پس با واگذارى تمام امور به خداوند توكّل كنى ، و در آن امور و غير آن بر آن وثوق و اعتماد نمايى .
141 - امام باقر عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود :
سزاوارترين خلق خدا كه تسليم مقدّرات الهى شود ، كسى است كه خداوند متعال را شناخته باشد .
هر كه راضى به قضا و قدَر باشد و قضاى الهى بر او وارد آيد ، پاداش خدا برايش افزون گردد .
و هر كه با قضا و مقدّرات خشمگين و مخالف باشد ، مقدّرات بر او جارى شده و خداوند پاداش او را ضايع گرداند .
التمحيص ( تكامل و طهارت روح ) ( فارسى ) — صفحة 139
مساهمون: محمد بن همام الإسكافي
ص١٣٩