به همين خاطر يزيد دهها هزار سرباز به فرماندهى « مسلم بن عقبه » يا آنطور كه مسلمان او را ناميده بودند « مسرف » - به خاطر اسراف و زياده روى در كشتار و تجاوزش بر اهل مدينه رسول اكرم صلى الله عليه و آله واصحاب و تابعين او و هتك نواميس ايشان - به مدينه فرستاد . امّا مردم مدينه تسليم نشدند . بلكه نبردى شهادت طلبانه را به ثبت رساندند . پيكارى تازه كه از ابا عبداللَّه الحسين آموخته بودند .
بدينسان كربلا سرآغازى بود كه درپى آن جنبشها و انقلابهاى فراوانى به پا خواستند . آشكارترين آنها جنبشهايى بودند كه نوادگان امام حسن عليه السلام از جمله نوادگان و فرزندان حسن المثنّى - كه در نبرد كربلا مجروح گشت و پس از درمان ، بهبودى يافت - و علاوه بر آن دايى زادهها و خاله زادههاى وى برپا نمودند .
اين سادات حسنى برپا كننده جنبشها و نهضتهاى پياپى بودند - كه از آنها يادى نمىشود - امّا حكومتهاى زمان ، اين انقلابيون را در زندانهاى دهشتناكى حبس مىكردند . اين زندانها عبارت بودند از سياهچالهاى تاريك و مخوفى كه روز و شب در آن تشخيص داده نمىشد و ايشان براى تميّيز اوقات شرعى از ميزان قرائت قرآن كريم بهره مىجستند . يعنى ايشان به عنوان نمونه 8 جزء از قرآن را مىخواندند تا زمان نماز ظهر برسد و 8 جزء ديگر ، تا هنگام نماز مغرب شود . و اينچنين شب و روز را درك مىنمودند ؛ يا اگر مردى از ايشان درمىگذشت ، دفن نمىشد بلكه جسدش تا متلاشى شدن رها مىگشت .
سپس فرد ديگرى فوت مىكرد و همين طور يكى پس از ديگرى
امام حسين (ع) تجلى حقيقت (فارسى) — صفحة 176
مساهمون: شوشترى زاده
ص١٧٦