موسى عليه السلام به سر آيد و يا شايد خداوند ، نظرش را تغيير دهد . . . از سويى ديگر ، آنها به خاطر ضعف ايمانشان خداوند متعال را پروردگار موسى خطاب مىكردند ، گويا كه خداوند پروردگارشان نيست ، و گويا اين مسأله ربطى به آنها ندارد . همچنين در هنگام انجام وظيفه بر خدا و پيامبر بزرگوارش منّت نهادند . . . !
( فَذَبَحُوهَا وَمَا كَادُوا يَفْعَلُونَ ) « 1 » « آن را سربريدند ؛ ولى مايل نبودند اين كا را انجام دهند . » يعنى آنها نه از براى تسليم شدن در برابر خواست خدا ، يا رغبت داشتن به آن امر يا به خاطر پرستش خداوند متعال و يا براى به دست آوردن ثواب ، دست به انجام آن كارزدند ؛ به عبارت ديگر از روى بىميلى آن را اجرا نمودند . . . و هرچه در انجام آن امر سهلانگارى كردند ، مشكلات بيشترى دامنگيرشان شد ؛ زيرا زمانى كه از آنها خواسته شد تنها ، يك گاو را قربانى نمايند ، آنها كار را به عقب انداختند تا آنجا كه در نهايت كار ناگزير شدند به جستجوى گاو نادرى بپردازند . پس از تلاش بسيار آن گاو را در نزدپيرزنى - از خودشان - يافتند . هنگاميكه آن پيرزن ازنياز آنها به آن گاو آگاه شد ، چانه زدن ، امتناع ورزيدن و بالا بردن هرچه بيشتر قيمت را آغاز نمود ، تا جائى كه آنها را ناگزير ساخت براى خريد گاو ، قيمتى به بهاى پر نمودن پوست گاو از طلا - پس از كشته شدن - بپردازند .
اين واقعيّت بنىاسرائيل است . امّا اصحاب رسول اكرم صلى الله عليه و آله و برگزيدگان شيعه ، اوّلين صفتى كه از آن برخوردار بودند ، روح
هامش
( 1 ) - سورهء بقره ، آيهء 71 .