حقيقت عدالت
و بطور خلاصه عدالت به اين معنا مىباشد كه هر حقدارى ، بدون كم و زياد به حق خويشتن برسد . مساوات و برابرى در جامعه بر اصل عدالت مترتّب است ، يعنى ديگر چنين نخواهد بود كه گروهى از مردم در ناز و نعمت زندگى كنند ؛ ولى ديگران در ژرفاى ذلّت و فقر و محروميّت به سربرند . زيرا اين از عدالت نمىباشد كه ثروتها در دست مجموعه كوچكى از مردم جمع شود . ثروتهايى كه به واسطه تسلّط بر حقوق و ثروتهاى ديگران ، بلكه و حتّى چيرگى بر كرامتها ، ناموسها و شخصيّتهاى ايشان به دست آمدهاند . همچنين از انصاف نيست كه اين گروه كوچك در كاخهاى عظيم خود بنشينند و با روح شيطانى خود براى ميليونها انسان برنامهريزى كنند ؛ سپس بانگ ظلم و دشمنى را برآورند كه اين انسانها بشر نمىباشند . زيرا به ايشان به چشم چهارپايانى مىنگرند كه فقط براى خدمت به آنها ، براى تقويت نيرو و كيان و نيز افزايش قدرت و سركشى آنها ، آفريده شدهاند .
امّا ، خداوند متعال خلق را آفريد تا به ايشان رحمت فرستد نه عذاب . چنان كه مىفرمايد : ( وَمَا كُنَّا مُعَذِّبِينَ حَتَّى نَبْعَثَ رَسُولًا ) « 1 » « و ما هرگز مجازات نخواهيم كرد ، مگر آنكه پيامبرى مبعوث كرده باشيم . » همانا پيامبر ، رحمتى است براى مردم و جهانيان . به همين خاطر انسان آفريده شد تا رحمت ببيند ، نه عذاب . دراين مورد خداوند مىفرمايد :
هامش
( 1 ) - سورهء اسرا ، آيهء 15 .