امّا دموكراسى - همانگونه كه همه مىدانند - مشروعيّت خود را از آراء عمومى و انتخاب اكثريت به دست مىآورد . بدون آنكه وجهه دينى و اخلاقى را در نظر بگيرد . علىرغم آن ما در هيچ كجاى جهان نظام دموكراسى مطلقى را جز نمونههاى شكست خورده آن نمىيابيم .
اعتقاد دارم ، آنچه را كه در مورد ماهيّت نظام سياسى اسلامى به تفصيل گفته شد ، بر هيچ انسان عاقلى پوشيده نيست . امّا متأسفانه ، هنگاميكه فرهنگها درهم مىآميزند و برخى در برابر شگفتى پيشرفت تمدّنى وصنعتى كشورهاى غربى به زانو در مىآيند ، حقيقت دين را آسان از دست مىدهند . آنگاه پرچمهاى ابهام و اشكال را در برابر شخصيّت علماء و مراجع افراشته مىسازند - با اينكه هيچگاه اين علما و مراجع ادّعاى دارابودن مقام ائمّهء معصومين را نداشتهاند - ؛ من از كار برخى مردم كه حاكميت و ولايت فقيه را نمىپذيرند ، در حيرتم ؛ آيا آنان به جاى ولايت فقيه خواستار ولايت منافقين مىباشند ؟ چه جانشين مناسبى را براى آن مىدانند ؟ اگر آنها خواستار نظام مىباشند ؟
اگر آنها خواستار نظام مىباشند ، بدانند كه نظام را جز علما كه حلال و حرام خدا را درنظر دارند ، رهبرى نمىكنند و اين شرطى است كه ديگر شرايط شخصيّت رهبرى را نيز در بر مىگيرد .
همانا قرآن كريم اين گونه تأكيد مىنمايد كه : ( مَا كَانَ لِبَشَرٍ أَن يُؤْتِيَهُ اللَّهُ الْكِتَابَ وَالْحُكْمَ وَالنُّبُوَّةَ ثُمَّ يَقُولَ لِلنَّاسِ كُونُوا عِبَاداً لِي مِن دُونِ اللَّهِ وَلكِن كُونُوا رَبَّانِيِّينَ بِمَا كُنتُمْ تُعَلِّمُونَ الْكِتَابَ وَبِمَا كُنتُمْ تَدْرُسُونَ ) « 1 » .
هامش
( 1 ) - سورهء آل عمران ، آيهء 79 .